دنیای من

خداوندا

 خداوندا تویی تنها پناهم

        تو پاسخگوی درد و رنج و آهم

                  خداوندا به غیر تو من ندارم خدایی

                           ز بدکاران و انسانهای بد کردم جدایی 

 خداوندا تو هستی خالق زیبای بنده

        ندیدم هیچکس را ز درگاه تو رانده

                  خداوندا به من دادی نشان بزرگی را

                           به من بخشیدی و دادی زنورت زندگی را

خداوندا نمایان کردی ان ملک سعادت

         به من اموختی تو تواضع و نجابت

                   خداوندا شریک هستی تو در شادی ورنجم

                                     تو هستی صاحب این کاخ و گنجم

        خداوندا وجودم را ز عشقت زنده تر کن

          دلم را ای خدا با یاد خود پاینده تر کن

به پیش روی من تا چشم یاری می کند دریاست

 چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست

 در این ساحل که من افتاده ام خاموش

 غمم دریا دلم تنهاست

 وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست!

 خروش موج با من می کند نجوا:

 -که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت ,

 که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت...

 ......

 مرا آن دل که بر دریا زنم نیست

 زپا این بند خونین برکنم نیست

 امید آن که جان خسته ام را

 به آن نادیده ساحل افکنم نیست...

 در حضور رخوت انگیز اضطراب

 فضا وزمان در قاب های سربی خود

  منجمد می شوند...

 وتکرار هر لحظه

 از حس پوچی لبریز

 با حس تهی شدن اندیشه ها

 وپایانی بر گذر آرزوها

 به نا گاه

 جهان از آنچه هست تنگ تر می شود.

 پروراندم از خیال معبری برای خویش

 که بگذرم تا به آماج فردا ها

 وحال که انعکاس مشوش

 افکارم تکرار لحظه ها را منجمد می کند

  در میان آنچه هست و نیست معلق می مانم

 آه....

 به چه می اندیشم...

 به رهایی روحی سرکش

 زیر فشار طاقت فرسای انتظار

 و پروازی در اوج

 وپیوستن به نور

 وآنگاه که جریان لحظه ها

 مرا به خط سبز افق می رساند

 چه توانم کرد...

 جز که تکیه دهم به پاکی ابر ها

                                  وسجده گذارم به سر چشمه رودها

 ویک به یک لحظه ها را شمارش کنم...

این شعر به قلم خودمه خوشحال میشم نظرتون رو بدونم..

اندوه من باری

 همه از مردن در سرزمینی ست

 که مزد گورکن

                    از آزادی آدمی افزون باشد.................

ای شب ازرویای تو رنگین شده

سینه از عطر توام  سنگین  شده

 به روی چشم من گسترده خویش

 شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچوبارانی که شوید جسم خاک

هستیم ز آلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من

اتشی در سایه ی مزگان من

ای زگندم زارها سرشار تر

ای ززرین شاخه ها پر بار تر

ای در بگشوده بر خورشید ها

در هجوم ظلمت تردید ها

با توام دیگر زدردی بیم نیست

هست اگرجزدرد خوشبختیم نیست

 چقدر دلم می خواهد

  صفررا آن قدر تقسیم کنم

               که هیچ عدد متعارفی پیدا نشود

  بعد ...

  به بی نهایت عمل بیهوده ی خودم بگویم

                                      زندگی !

یادم می آید چند سال پیش یک روزدوستی به من گفت :

آدمها برای هم مثل کتاب هستند

همین که ورق های کتاب تمام شد هم دیگر را می اندازند دور و

می روند سراغ یک کتاب دیگر !

پس مواظب باش که خودت را زود ورق نزنی !!

ولی من آن روز آنقدر به قدرت عشق و محبت

 در دل ها ایمان داشتم که حرفش را قبول نکردم

واز آن دوست رنجیدم!!

اما امروز خوب میفهمم که رسم دنیا و آدم هایش همین طور است

ورق هایت که تمام شد.......!!!